To nie jest „zwykły” gabinet psychologiczny.
To miejsce, które powstało z potrzeby serca.
Gabinet powstał w 2011 roku, w jednym z najbardziej intensywnych momentów mojego życia:
tuż po narodzinach córki. Z małą ilością snu, ale za to z ogromną determinacją i jeszcze większą
wiarą w sens tego, co robiłam do tej pory w ośrodku diagnostycznym, poradni i szkole, postanowiłam
stworzyć przestrzeń, w której dzieci, rodzice i całe rodziny mogłyby poczuć się bezpiecznie, uzyskać wsparcie i zrozumienie.
Od początku wiedziałam jedno: pomoc psychologiczna musi być ciepła, uważna i skuteczna.
Dlatego gabinet rozwijał się organicznie — wraz z realnymi potrzebami klientów.
Na początku były diagnozy, konsultacje i terapie indywidualne, zajęcia rozwojowe dla najmłodszych (które prowadziłam razem córką),
TUS-y, grupowe wsparcie dla nastolatków a potem warsztaty i szkolenia dla rodziców oraz nauczycieli.
Potrzebujących przybywało, a ja nie umiałam się sklonować…
Dlatego zaprosiłam do współpracy specjalistów, którym naprawdę ufam i z którymi łączy mnie
wspólna filozofia pracy: empatia + wiedza + konkretne narzędzia.
Do zespołu dołączyły doświadczone i kompetentne psycholożki dzieci, młodzieży i dorosłych
a także logopedka, trener Biofeedback i terapeuta par. I przeprowadziliśmy się do większego lokalu.
A potem do jeszcze większego 🙂
Nie zawsze jednak było łatwo. Życie postawiło przede mną poważne próby:
pożar, pandemia, zamknięcie mostu (co spowodowało uciążliwe utrudnienia w dojeździe), problemy zdrowotne.
Za każdym razem zamiast zniechęcenia, poddania się i rezygnacji, wybierałam rozwój
i poszukiwanie rozwiązań.
W myśl zasady „kiedy życie rzuca ci kłody pod nogi- zbuduj z nich schody”- mimo lęku
starałam się traktować trudne sytuacje jako wyzwania do rozwoju.
Wprowadziłam do oferty konsultacje i terapię online, zaczęliśmy prowadzić z mężem internetowe kursy i warsztaty
dla rodziców i wychowawców, stworzyłam kilka ebooków psychoedukacyjnych, napisałam książkę dla nastolatek
(„Zbuduj pewność siebie. Przewodnik po emocjach i dojrzewaniu” wyd. Zielona Sowa),
a w styczniu 2025 otworzyliśmy drugą filię gabinetu w Kolbudach.
Wszystko po to, żeby pomoc była jeszcze bardziej dostępna.
Z czasem pojawiło się kolejne ważne „Dlaczego”.
Zrozumiałam, że jeśli chcemy realnie pomagać dzieciom, musimy wspierać nie tylko rodziców, ale także
dorosłych, którzy są z nimi każdego dnia. Dotychczas razem z mężem dzieliliśmy się naszą wiedzą
ze studentami psychologii i pedagogiki, ale to było wciąż za mało.
I tak powstała Niepubliczna Placówka Doskonalenia Nauczycieli „Centrum TERAZ”.
W Centrum TERAZ szkolimy nauczycieli i specjalistów w zakresie emocji, relacji, zdrowia psychicznego
oraz pierwszej pomocy psychologicznej w szkole.
Do naszej oferty dołączyliśmy Szkolenia Rad Pedagogicznych i kursy zdalne dla nauczycieli.
Dajemy im praktyczne narzędzia, które mogą od razu wykorzystać w klasie, w rozmowie z dzieckiem
i w kontakcie z rodzicem.
Bo jeden dobrze przygotowany nauczyciel to realna pomoc dla dziesiątek dzieci.
A setki nauczycieli — to zmiana systemowa.
Dziękuję, że jesteś tu.
Zostań — bo kolejny rozdział zapowiada się naprawdę niezwykle.
Z wdzięcznością, że mogę być częścią Waszej historii
Magda Giers
Rozwód rodziców to dla dziecka jedno z najtrudniejszych wydarzeń w życiu, które może wywołać silne, długotrwałe konsekwencje emocjonalne i rozwojowe. Wpływ rozwodu jest uzależniony od wielu czynników: wieku dziecka, relacji między rodzicami, sposobu przeprowadzenia rozstania oraz wsparcia, jakie dziecko otrzymuje w tym trudnym czasie.
Emocjonalne reakcje dziecka na rozwód
Po ogłoszeniu decyzji o rozstaniu rodziców dzieci często przeżywają szok, złość, smutek, dezorientację oraz poczucie winy. Dziecko może mieć wrażenie, że to ono jest odpowiedzialne za rozpad rodziny, co prowadzi do obniżonego poczucia własnej wartości oraz spadku zaufania do najbliższych. Szczególnie małe dzieci nie rozumieją przyczyn rozstania, często żywią nadzieję, że rodzina znów będzie razem i mogą cechować się regresją w rozwoju – chęcią częstszego przytulania się, ssaniem kciuka czy powrotem do nocnego moczenia.
Zmiany w zachowaniu i zdrowiu
Dzieci reagują na rozwód różnorodnie – część staje się agresywna, impulsywna, rozdrażniona lub zamknięta w sobie. Mogą wystąpić trudności z koncentracją, roztargnienie czy nadpobudliwość. Powszechne są także reakcje fizjologiczne, jak bóle brzucha, zaburzenia łaknienia, a nawet objawy psychosomatyczne. Szczególnie trudny moment stanowi sytuacja, gdy rodzice koncentrują się wyłącznie na własnym konflikcie, zaniedbując potrzeby dziecka – wówczas rośnie w nim poczucie opuszczenia i niepewności.
Długofalowe skutki psychiczne
Negatywne konsekwencje rozwodu mogą odcisnąć piętno na całym późniejszym życiu dziecka. Do najczęściej obserwowanych skutków należą:
Poczucie odrzucenia i braku bezpieczeństwa.
Zaburzenia funkcjonowania psychicznego, takie jak reakcje depresyjne czy lękowe.
Trudności w budowaniu relacji z rówieśnikami i dorosłymi.
Obniżona samoocena i problemy z zaufaniem w przyszłych związkach.
Wiek dziecka a sposób przeżywania rozwodu
Dzieci w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym nie rozumieją jeszcze przyczyn rozstania i często obwiniają siebie.
Starsze dzieci mogą przejawiać postawę buntu, dezorganizacji lub silnej lojalności wobec jednego z rodziców.
Co może pomóc dziecku?
Najważniejsze jest, by rodzice, mimo własnych trudności, zachowali otwartą komunikację z dzieckiem, nie obarczali go odpowiedzialnością za rozpad związku i zapewnili jak najwięcej poczucia bezpieczeństwa. Warto także skorzystać z pomocy psychologicznej, jeśli zauważymy, że dziecko przeżywa silne trudności emocjonalne.
Dzieci po rozwodzie rodziców odczuwają szok, smutek, złość, poczucie winy i dezorientację.
Mogą pojawić się agresja, impulsywność, niepokój, płaczliwość, roztargnienie i nadpobudliwość.
Występuje wzrost poczucia niepewności, opuszczenia oraz lęku o przyszłość.
Dzieci często obwiniają siebie za rozwód rodziców, zwłaszcza w młodszym wieku.
Częste są zaburzenia psychosomatyczne (bóle brzucha, zaburzenia łaknienia).
Pogorszeniu ulegają relacje z rówieśnikami i dorosłymi, spada samoocena.
Długofalowo rozwód może skutkować trudnościami w budowaniu związków i zaufaniu w dorosłym życiu.
Kluczowa jest postawa rodziców wobec dziecka i wsparcie emocjonalne w okresie rozstania

