To nie jest „zwykły” gabinet psychologiczny.
To miejsce, które powstało z potrzeby pomagania – naprawdę i skutecznie. Gabinet narodził się w 2011 roku,
w jednym z najbardziej intensywnychmomentów mojego życia: tuż po narodzinach córki. Z małą ilością snu, ale za
to z ogromną determinacją i jeszcze większą wiarą w sens tego, co robię,
stworzyłam przestrzeń, w której dzieci, rodzice i całe rodziny mogą poczuć się
bezpiecznie, zrozumiani i zaopiekowani.
Od początku wiedziałam jedno: pomoc psychologiczna musi być ciepła,
uważna i skuteczna.
Dlatego gabinet rozwijał się organicznie — wraz z realnymi potrzebami
klientów. Pojawiły się konsultacje, terapie dla dzieci i młodzieży, zajęcia
rozwojowe dla najmłodszych, TUS-y, grupowe wsparcie dla nastolatków a
potem warsztaty i szkolenia dla rodziców oraz nauczycieli.
Potrzebujących przybywało, a ja nie umiałam się sklonować.
Dlatego zaprosiłam do współpracy specjalistów, którym naprawdę ufam i z
którymi łączy mnie wspólna filozofia pracy: empatia + wiedza + konkretne narzędzia.
Do zespołu dołączyły doświadczone i kompetentne psycholożki
dzieci, młodzieży i dorosłych oraz logopedka, trener Biofeedback i terapeuta
par.
Nie zawsze jednak było łatwo. Życie postawiło przede mną poważne próby:
pożar, pandemia, odcięcie gabinetu od świata przez zamknięcie mostu, co
spowodowało uciążliwe utrudnienia w dojeździe.
Za każdym razem zamiast zniechęcenia, poddania się i rezygnacji,
wybierałam rozwój i poszukiwanie rozwiązań. W myśl zasady „kiedy życie
rzuca ci kłody pod nogi- zbuduj z nich schody”- potraktowałam trudne sytuacje
jako wyzwania do rozwoju. Wprowadziłam terapię online, internetowe kursy
dla rodziców, stworzyłam materiały psychoedukacyjne (ebooki i poradnik dla
nastolatek) i otworzyłam drugą filię gabinetu w Kolbudach– żeby pomoc
była jeszcze bardziej dostępna.
Z czasem pojawiło się kolejne ważne „dlaczego”.
Zrozumiałam, że jeśli chcemy realnie pomagać dzieciom, musimy wspierać
także dorosłych, którzy są z nimi każdego dnia. Tak powstała Niepubliczna
Placówka Doskonalenia Nauczycieli „Centrum TERAZ”.
W Centrum TERAZ szkolimy nauczycieli i specjalistów w zakresie emocji,
relacji, zdrowia psychicznego i pierwszej pomocy psychologicznej. Dajemy im
praktyczne narzędzia, które mogą od razu wykorzystać w klasie, w rozmowie z
dzieckiem i w kontakcie z rodzicem.
Bo jeden dobrze przygotowany nauczyciel to realna pomoc dla dziesiątek
dzieci. A setki nauczycieli — to zmiana systemowa.
Dziękuję, że jesteś tu.
Zostań — bo kolejny rozdział zapowiada się naprawdę niezwykle.
Z troską. Z wiedzą. Z uważnością.
Magda Giers
Rozwód rodziców to dla dziecka jedno z najtrudniejszych wydarzeń w życiu, które może wywołać silne, długotrwałe konsekwencje emocjonalne i rozwojowe. Wpływ rozwodu jest uzależniony od wielu czynników: wieku dziecka, relacji między rodzicami, sposobu przeprowadzenia rozstania oraz wsparcia, jakie dziecko otrzymuje w tym trudnym czasie.
Emocjonalne reakcje dziecka na rozwód
Po ogłoszeniu decyzji o rozstaniu rodziców dzieci często przeżywają szok, złość, smutek, dezorientację oraz poczucie winy. Dziecko może mieć wrażenie, że to ono jest odpowiedzialne za rozpad rodziny, co prowadzi do obniżonego poczucia własnej wartości oraz spadku zaufania do najbliższych. Szczególnie małe dzieci nie rozumieją przyczyn rozstania, często żywią nadzieję, że rodzina znów będzie razem i mogą cechować się regresją w rozwoju – chęcią częstszego przytulania się, ssaniem kciuka czy powrotem do nocnego moczenia.
Zmiany w zachowaniu i zdrowiu
Dzieci reagują na rozwód różnorodnie – część staje się agresywna, impulsywna, rozdrażniona lub zamknięta w sobie. Mogą wystąpić trudności z koncentracją, roztargnienie czy nadpobudliwość. Powszechne są także reakcje fizjologiczne, jak bóle brzucha, zaburzenia łaknienia, a nawet objawy psychosomatyczne. Szczególnie trudny moment stanowi sytuacja, gdy rodzice koncentrują się wyłącznie na własnym konflikcie, zaniedbując potrzeby dziecka – wówczas rośnie w nim poczucie opuszczenia i niepewności.
Długofalowe skutki psychiczne
Negatywne konsekwencje rozwodu mogą odcisnąć piętno na całym późniejszym życiu dziecka. Do najczęściej obserwowanych skutków należą:
Poczucie odrzucenia i braku bezpieczeństwa.
Zaburzenia funkcjonowania psychicznego, takie jak reakcje depresyjne czy lękowe.
Trudności w budowaniu relacji z rówieśnikami i dorosłymi.
Obniżona samoocena i problemy z zaufaniem w przyszłych związkach.
Wiek dziecka a sposób przeżywania rozwodu
Dzieci w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym nie rozumieją jeszcze przyczyn rozstania i często obwiniają siebie.
Starsze dzieci mogą przejawiać postawę buntu, dezorganizacji lub silnej lojalności wobec jednego z rodziców.
Co może pomóc dziecku?
Najważniejsze jest, by rodzice, mimo własnych trudności, zachowali otwartą komunikację z dzieckiem, nie obarczali go odpowiedzialnością za rozpad związku i zapewnili jak najwięcej poczucia bezpieczeństwa. Warto także skorzystać z pomocy psychologicznej, jeśli zauważymy, że dziecko przeżywa silne trudności emocjonalne.
Dzieci po rozwodzie rodziców odczuwają szok, smutek, złość, poczucie winy i dezorientację.
Mogą pojawić się agresja, impulsywność, niepokój, płaczliwość, roztargnienie i nadpobudliwość.
Występuje wzrost poczucia niepewności, opuszczenia oraz lęku o przyszłość.
Dzieci często obwiniają siebie za rozwód rodziców, zwłaszcza w młodszym wieku.
Częste są zaburzenia psychosomatyczne (bóle brzucha, zaburzenia łaknienia).
Pogorszeniu ulegają relacje z rówieśnikami i dorosłymi, spada samoocena.
Długofalowo rozwód może skutkować trudnościami w budowaniu związków i zaufaniu w dorosłym życiu.
Kluczowa jest postawa rodziców wobec dziecka i wsparcie emocjonalne w okresie rozstania

